Joe, wat doe je?
Ik heb trek. -Van suiker blijf je juist wakker.
Als het niet gebeurt, wil ik geen zielige telefoontjes.
Dan zorgen we dat we hier weg zijn.
Dan huren we een huisje in Maine en gaan in het haardvuur staren.
Dat klinkt enig.
Waag het niet. -Wat?
Doe niet alsof je zin in seks hebt, puur om de spanning af te reageren.
Een vluggertje, om te kunnen slapen. -Ik sliep al.
Dat hoort niet. Dat is niet normaal.
Toe? Je hoeft alleen maar te liggen.
Jemig, wat pathetisch.
Ja, in de ware betekenis van het woord: pathos.
Eros.
Oké, ga je gang dan maar.
Stel je voor, ik ben een knappe jonge knul...
en jij ligt naakt op het strand.
Zijn sterke zongebruinde hand...
met blonde haartjes...
Met zijn middelvinger tast hij zachtjes...
Dan haalt hij zijn enorme, kloppende...
gezwollen pik tevoorschijn.
Zo kan ie wel weer, Joe.
Spreek ik met de heer Joseph Castleman?
U spreekt met Arvid Engdahl, van de Nobelstichting in Stockholm.
Dit is toch geen grap, mag ik hopen?
Nee, absoluut niet. Als u wilt, geef ik u ons nummer. Dan kunt u terugbellen.
Nee, dat hoeft niet.
Voor u verdergaat... Is het goed dat mijn vrouw meeluistert op het andere toestel?
Maar natuurlijk. Ik wacht even.
Ja, ik ben er. -Bent u dat, Mrs Castleman?
Hoort u mij nog steeds, Mr Castleman? -Jazeker.
Het is mij een grote eer u mee te delen...
dat u dit jaar de Nobelprijs voor de Literatuur mag ontvangen.
Dank u, dank u wel.
Het is ons een waar genoegen u deze prijs te mogen geven.
Uw carrière is indrukwekkend.
Niet alleen schrijft u fijngevoelig en met diepgang.
Ook uw vernieuwing van de romanvorm zal nog generaties lang van invloed blijven.
Ja, die grijze baardharen heb ik niet voor niets.
Inderdaad ja. Hartelijk dank namens de hele wereld.
Mrs Castleman?
Uw man zal vandaag overstelpt worden met media-aandacht.
Mijn advies is dat u die in goede banen leidt. Het kan erg hectisch worden.
Ja, ik zal goed voor hem zorgen.
Mr Castleman, u wilt nu vast zelf wat telefoontjes plegen. Geniet daarvan.
Wij bellen u later terug met alle details.
Nogmaals: van harte gefeliciteerd.
Dank u. Hartelijk dank.
Tot horens. -Tot horens.
Ik heb de Nobelprijs. Ik heb de Nobelprijs.
Wat?
Joanie, ik doe gewoon gek. -Ik ga douchen.
Het wordt een lange dag. Kom nou maar.
Dus jullie gaan naar Stockholm.
Wanneer? -In december.
Dan is het daar ijskoud.
Krijg je een bontmantel van 'm? -Nee.
Zoals alle keurige echtgenotes doe ik het met een nette mantel.
Joanie, kom eens.
Dag, Hal. -Hallo, Joan.
Je ziet er prachtig uit, zoals altijd. -Heel lief van je.
The New York Times is er. -Heus?
Vertel dan. -Je man komt op het zondagse magazine.
Bill Clinton moet het veld ruimen voor hem.
Wordt dat zo'n Avedon-foto waarop je al m'n poriën ziet?
Al je briljante poriën, beste jongen.
God, wat is dit onwezenlijk.
Hoe zie ik eruit? -Prima.
Geen kruimels of neushaartjes? -Alles piekfijn.
O Joanie, dit is toch niet één grote hilarische grap?
Het is helemaal echt, schat.
Rustig doorademen.
Joe, opschieten. We staan op je te wachten.
Vooruit, aan de slag.
Hallo, kindje van m'n kindje. Ik ben aan een dutje toe.
Arme mama.
Nee, maar. Lieverd...
Sorry dat ik zo laat ben. Ik was op zoek naar goeie sigaren voor pa.
Ik heb niks. Had ik iets moeten kopen? -Welnee, schat, hij is al genoeg verwend.
Hé, aapje. -Dag, zusje.
Dag, kleine man.
Trouwens David, je vader heeft me je verhaal laten lezen.
Ik vind het prachtig geschreven.
En wat vond hij? -Daar hebben we het nog niet over gehad.
Ietsje meer zo, graag. Prachtig.
Je ziet er goed uit, Joe. -Mr Castleman?
Klaar. David, kom je net binnen? -Dank u wel.
Gefeliciteerd, pa.
Wat zit hierin? -Maduro's.
Fantastisch, wat een geweldig cadeau, David.
Je rookt dus nog steeds. -Vind je dat erg?
Ja, je moet mij overleven. -Heb je m'n verhaal gelezen?
Ja, ander keertje. -Dus je vond het bagger?
Waarom doe je zo? -Je draait eromheen.
Ik heb nu andere dingen aan m'n hoofd. Ik spreek je als het rustiger is.
Goed? -Oké.
Ga je moeder liever helpen. -Geef mij dit maar, Joan. Alsjeblieft.
Joanie.
Kom hier, Joanie. Hier is je glas.
Waar is Susannah? -Hier ben ik, pap.
Pak een glas. -Ik drink niet.
Van één glas champagne krijgt je kind heus niks.
Stilte, graag. Joe, ga je gang.
Om te citeren uit Overpeinzingen omtrent Quijote:
'Ik ben ik, plus mijn omgeving.'
'Als ik niet goed voor de laatste zorg, zorg ik niet goed voor mezelf.'
Vandaag ben ik de gelukkigste mens ter wereld.
Ik heb een goede gezondheid, en oké dan, ook een paar bypasses.
En ik heb jullie, mijn geweldige vrienden en leergierige studenten.
Mijn zoon David, mijn mooie dochter Susannah...
en binnenkort een kleinkind...
dat nu vrolijk ronddobbert in het vruchtwater van haar moeder.
En ten slotte...
Ten slotte mijn mooie vrouw Joan, de liefde van mijn leven. Kom, Joan.
De liefde van mijn leven.
Zonder deze vrouw...
ben ik niets.
Eigenlijk is mijn allergrootste prestatie...
dat zij met mij heeft willen trouwen.
Hal, zorg dat hij er een eind aan breit. -Op Joseph Castleman...
in mijn optiek de grootste nog levende schrijver van de 20ste eeuw. Op Joe.
Dank jullie wel.
Wilt u nog een koekje, Mr Castleman? -Graag.
Waar kom je vandaan? -Uit Cambridge.
Wel eens geweest? -Nee.
U nog een koekje, Mrs Castleman? -Nee, dank je.
Stukje van mijn koekje? -Nee, dank je.
Wil je nog een kussen? -Ik heb er al eentje.
Wil jij hier even naar kijken? -Ik wil m'n kruiswoordpuzzel afmaken.
Sorry, een meneer die zegt dat hij u kent wil u even groeten. Nathaniel Bone.
Zeg dat hij... -Sorry dat ik stoor. Dank u.
Ik wil je alleen even feliciteren.
Dag, Nathaniel. Je vliegt vast niet voor de ingelegde haring naar Stockholm.
Ik wil de prijsuitreiking niet missen. Wat een prestatie.
Het gaat niet om de prijs, maar dat je de kracht vindt voor een volgend boek.
Maar dat lukt jou keer op keer.
Jij ook gefeliciteerd, Joan. Echtgenotes verdienen meer erkenning.
M'n vrouw krijgt van mij erkenning. Heel veel erkenning.
Dat bedoel ik niet. Van de recensenten, de lezers...
Petje af dat je je op deze vlucht hebt weten te manoeuvreren.
Maar je krijgt geen toestemming om mijn biografie te schrijven.
Wil je ons nu met rust laten? -Dat was me al duidelijk.
Ik kwam alleen even feliciteren. -Dank je wel.
En dat meen ik oprecht.
David, vlot het schrijven? -Doorlopen, Nathaniel.
Slaap maar verder.
Wat een zak. -Jij deed onbeschoft.
Anders hoepelt zo'n eikel niet op.
Jaag 'm niet tegen je in het harnas. Niets zo gevaarlijk als een beledigde schrijver.
Hij kan me wat. Ik stond volledig in m'n recht.
Ik maak je er alleen maar attent op. -Oké dan.
Strek zo je benen even. Moet van de dokter.
Mr Castleman, welkom in Stockholm.
Een hele eer om u te mogen ontvangen. -Dank u wel.
Momentje.
Loopt u mee?
Dat was me de reis wel.
Excuus dat ik u aan boord stoorde. Het was niet vervelend bedoeld.
Excuus dat m'n man zo onbeleefd deed.
Is niet nodig. Ik weet dat er altijd flikflooiers om hem heen hangen.
Zullen we doen alsof ik iets leuks zeg? Dan lijkt het of u het naar uw zin heeft.
Nee, dank. Ik heb genoeg aan mijn eigen gedachten.
Joanie?
M'n vrouw.
Ik ben Arvid Engdahl. Ik heb u toen op dat onchristelijke tijdstip wakker gebeld.
Geen probleem. U heeft het leven van m'n man met tien jaar verlengd.
Dit is de vrouw van Joe Castleman.
Dit is Walter Bark, die u zal vergezellen bij al uw verplichtingen.
Een hele eer, Mr Castleman. We zorgen dat u niets tekortkomt.
U hebt geen kind aan mij.
Alleen als hij slaapt.
Mrs Lindelöf neemt de echtgenotes onder haar hoede.
Uw man krijgt een druk programma.
Als u wilt shoppen of naar de schoonheidssalon...
Dank u. We zien wel.
En dit is Linnea Engwall, uw privéfotografe, geregeld door uw uitgever.
Een hele eer. Ik bewonder uw werk enorm.
Dank je. Heel aardig.
Ik ga u achtervolgen met m'n camera. Maar doe vooral alsof ik er niet ben.
Dit is mijn vrouw.
En dit is mijn zoon David.
Goed dat je kon komen. Altijd fijn als kinderen van prijswinnaars erbij zijn.
We vinden jullie net zo onderhoudend als de vaders.
Mijn zoon kan zeer onderhoudend zijn.
Als hij niet gevloerd is door een jetlag.
Zullen we u naar uw kamer brengen? -Dat lijkt me een goed idee.
Ga maar voor.
Deze is denk ik van m'n advocaat. Heb jij m'n leesbril daar?
Hij stuurt altijd hetzelfde goedkope bocht.
Klopt, de krentenkakker. David, wil jij deze hebben?
Nee, dank.
Bonbons...
Heerlijk. David? -Nee, dank.
'Geniet ervan. Sylvia Fry.' Wie is Sylvia Fry in godsnaam?
Een van je personages. Jemig, pa.
Rustig, David. Hij is moe. -M'n geheugen is wat roestig.
Dat gaat jou ook ooit gebeuren. Snel, als je blijft roken.
Hou je in. Straks heb je last van je maag.
Heb je die bibliotheek gezien? Al m'n boeken staan er.
Wat is dit?
Ze hebben De walnoot goddomme zelfs in het Arabisch.
Wist jij daarvan?
Daar is de koelvries-combi van betaald. -Voorzichtig daarmee.
Waarom doe je dat? Wat bezielt je?
Ik ga naar m'n kamer. -Rust maar even uit.
Pak wat fruit.
Hij is sikkeneurig. -Hopelijk gaat ie hier van bil.
Doe toch niet zo grof.
Zit je iets dwars?
Ik viel niet op die vrouw, hoor. -Dat zal mij een zorg zijn.
Poets je tanden. Je stinkt uit je mond.
Echt?
Zouden ze het geroken hebben? -Nee, ze stonden zelf met open mond.
Van al die aandacht krijg ik maagzuur.
Ik weet het niet... Wil je even naar m'n hart luisteren?
Onregelmatig? -Nee.
Ik ben hier te oud voor. -Dat zijn we allebei, lieverd.
En nu? Gaan we de stad in? -Nee, we gaan slapen.
Joanie? Gaan we proberen om hiervan te genieten?
voor J. in bewondering, J
Dag, Miss Archer. Kom verder.
Ik heb je verhaal twee keer gelezen. En beide keren...
vond ik het behoorlijk goed. -Dank u wel, meneer.
Je bent er nog lang niet met dit verhaal. -Ik wil graag dingen verbeteren.
Het gaat niet om verbeteren, maar om meer diepgang.
Je schrijfstijl is bijzonder intelligent...
maar afstandelijk. -De personages moeten afstandelijk zijn.
Vooral de moeder. -Maar zo is ze niet altijd geweest, toch?
Ooit is ze iemands kind geweest, iemands minnares.
Ook zij heeft behoeftes, angsten, geheime verlangens.
Ze laat vast ook windjes.
Volgens haar ligt dat aan de nieuwe huishoudster.
Heel goed. Ik moet gaan oppassen voor jou.
Ik ben niet de makkelijkste, meneer.
Probeer het er nooit te dik bovenop te leggen.
Je bent leuk zoals je bent.
Wat ik je wilde vragen...
Ik vroeg me af of je zaterdagavond toevallig niks te doen hebt.
Ja, dan ben ik vrij.
Zou je willen babysitten?
M'n vrouw en ik zijn nog niet uit geweest sinds de geboorte van Fanny.
Prima, ik ben gek op baby's.
De ware schrijver schrijft niet om uitgegeven te worden.
Hij schrijft omdat hij iets dringends, iets persoonlijks te melden heeft.
Een schrijver moet schrijven zoals hij moet ademhalen. Dat blijft hij dus doen.
Ondanks alle eenzaamheid, armoede en stapels afwijzingsbrieven.
Ondanks ouders of vrouw die zeggen: Idioot, ga toch echt werken.
Want als een schrijver niet schrijft, zal zijn ziel verhongeren.
'Zijn ziel ebde langzaam weg...
terwijl hij de sneeuw zachtjes door het heelal hoorde vallen...
zachtjes vallend...
alsof hun laatste einde neerdaalde over alle levenden...
en doden.'
James Joyce. Helder.
Je moest haar flesje opwarmen. -Dat heb ik gedaan.
Het is een bende hier.
Is dat het meisje? -Ja, ze heet Joan.
Hallo. De baby is boven.
Carol, wil jij m'n das pakken? -Die ligt op bed.
Dat weet ik. Neem jij 'm mee?
Ga maar naar boven.
Dit is mijn leven. God beware me.
zaaddodende pasta
voor Carol ik hou zielsveel van je, J
Hé, stil maar.
Ik ben verliefd aan het worden op je papa.
Goedemorgen, Mr Castleman.
De Heilige Lucia komt de grote schrijver haar respect betuigen.
De Heilige Lucia? -Dat heb ik u gisteren toch verteld?
Dat zou heel goed kunnen. Prachtig, dank je wel.
Neem me niet kwalijk.
Waar ga je heen? -Me opfrissen.
Het spijt me als we stoorden.
Integendeel, ik had net een vreselijke droom.
Ik woonde weer in Brooklyn, bij m'n moeder.
Ze zegt: Joe, ik heb vreselijk nieuws.
Voor ze iets kan zeggen, gilt mijn kogelronde Russische omaatje:
Niet voor het eten. Dan verpest je zijn eetlust.
'Je verpest zijn eetlust.'
Sorry dat ik u onderbreek, maar ik wil het echtpaar voorstellen...
aan een andere prijswinnaar en zijn familie.
Tot later.
James Finch is de winnaar Natuurkunde. Een geniale man en heel aardig.
Mr Finch, mag ik u voorstellen aan de schrijver Joseph Castleman.
Aangenaam.
Helaas heb ik niet al uw boeken gelezen.
En helaas doorgrond ik niet al uw formules.
Ik heb uw boeken wel gelezen. Een stuk boeiender dan zijn gekrabbel.
M'n vrouw Constance is ook natuurkundige. Ze staat erg kritisch tegenover mijn werk.
Mijn vrouw schrijft gelukkig niet.
Anders zou ik continu last hebben van writer's block.
Ik ben Joan.
Joan is de liefde van mijn leven.
Mijn kinderen. Dit is Ellen.
Ik reken erop dat zij een remedie tegen alzheimer vindt voor ik dement word.
Mijn zoon David is ook schrijver. Hij begint een eigen stijl te ontwikkelen.
Sam werkt met geleidende polymeren.
Peter is geïnteresseerd in priemfactoren. En Chester...
probeert de snaartheorie te weerleggen.
Is iets te hoog gegrepen, maar we laten hem begaan.
Ik moet u ontvoeren naar uw lezing. Komt u mee?
Het was me een genoegen, James. -Insgelijks, Joe.
Een genoegen, Jean. -Joan.
Neem me niet kwalijk. -Geeft niet.
Alles goed? -Prima.
En met u? -Uitstekend, hoor.
Mag ik nog even? -Natuurlijk.
Tot straks.
O ja, David. Als ik je nog 's aan mensen voorstel, wil je ze dan aankijken?
Wil jij mij niet meer 'prulschrijver' noemen?
Hoezo? -Hij begint een eigen stijl te ontwikkelen?
Waar slaat dat op?
Je begint toch een eigen stijl te ontwikkelen?
En dat heeft tijd nodig. Dat gold voor mij ook.
Niet waar, jouw eerste boek was meteen raak.
Ik heb een harde leerschool gehad. Ga eerst maar 's leven.
Je rookt hier niet. -Doe het raam open.
Het vriest goddomme. Stop met die sigaretten.
Stop met dierlijke vetten vreten. -Wat mankeert jou?
Hou op nu. Allebei.
Ben je nijdig omdat we je verhaal niet besproken hebben?
Ik hoef niet iets te bespreken waar jij omheen loopt alsof het een hoop stront is.
Ik heb je verhaal gelezen, ja. En ik vind dat het een goed begin is.
Maar jij wilt horen dat het fantastisch is en geniaal.
Dat wil ik goddomme helemaal niet horen. -Ophouden nu.
Wat een eikel.
David, wil jij de rest van de dag voor jezelf iets doen?
Dan mist hij m'n lezing.
David, wil je... -Ja, graag.
Wat ga je doen dan? -Dit is Stockholm, een grote Europese stad.
Wil je hier uitstappen? Is dat naar je zin?
Gustav, wil je hier even stoppen?
Hier heb je wat geld. Weet je hoe je terugkomt bij het hotel?
Laat even horen als je terug bent. -Doe ik. Dank je, mam.
Jouw zoon zijn valt niet mee. -Geen enkele zoon heeft 't makkelijk.
Je mag best wat trotser zijn. -Dan moet hij wat harder werken.
Met hem briljant noemen, schiet hij niks op. -Ik vind dat hij talent heeft.
Zeg dat dan vooral. -Nee, hij moet dat uit jouw mond horen.
Hij heeft mijn goedkeuring niet nodig.
Iedereen heeft goedkeuring nodig, Joe.
Die stomme schoenen.
Kom hier. Kom eens hier.
Joe, wil je me alsjeblieft niet bedanken in je toespraak?
Ik wil niet gezien worden als de gedienstige echtgenote.
Dat snap je toch wel? -Nee, ik moet je bedanken.
Iedereen bedankt z'n vrouw. Anders lijk ik een narcistische rotzak.
Dat ben je ook.
Heel kort maar, Joanie. Eén zin, dat doet geen pijn. Toe...
Gaat het?
Doe wat je moet doen.
De vrouw van de hoogleraar.
Je hebt een bijzonder interessant beeld geschetst...
van Mrs Castleman.
Het gaat niet over uw vrouw. Het is gewoon een karakterstudie.
Miss Archer, ik heb al eerder gezegd dat je goed schrijft.
Maar ik weet niet of dat is doorgedrongen.
Dit is uit mijn roman Slapende honden.
De meesten hier hebben het niet gelezen. Er zijn er maar 1000 van verkocht.
Vooral door mijn familie, die ik daar vorstelijk voor betaald heb.
Daar gaan we. Hoofdstuk 1...
Nee, dank je.
Ik zal je voorstellen aan Miss Archer, een veelbelovende jonge schrijfster.
Joan, heb je even? Sorry.
Joan, dit is Elaine Mozell.
U schrijft briljant, heel helder en gedurfd.
Dank je. Maar lezers pikken het niet, een vrouw die gedurfd schrijft.
Ik begrijp dat jij talent hebt.
Dank u. Ik vind schrijven heerlijk, het is m'n lust en m'n leven.
Niet doen.
Sorry?
Weet je waar je boeken terechtkomen?
Hier. Op de plank van de oud-studenten.
Sla maar eens open.
Hoorde je dat? Zo klinkt een boek dat nog nooit opengeslagen is.
Beeld je niet in dat je ooit aandacht van hen zult krijgen.
Van wie? -De mannen...
die de recensies schrijven, de uitgeverijen leiden, de bladen vullen.
De mannen die bepalen wie serieus wordt genomen en op een voetstuk komt te staan.
Een schrijver moet schrijven.
Een schrijver moet gelezen worden, schat.
Wie heeft er een vuurtje?
Joe?
Kom je erbij zitten?
Nee, ik kan beter naar huis gaan.
En gaan slapen.
Sneeuwt het buiten nog steeds?
Dan kan ik je dit meegeven...
'Zijn ziel ebde langzaam weg...
terwijl hij de sneeuw zachtjes door het heelal hoorde vallen...
zachtjes vallend...
alsof hun laatste einde neerdaalde...
over alle levenden en doden.'
Prachtig. Heb u dat geschreven?
Zo, tijd om te gaan.
Het is laat.
Goedenavond. Welterusten.
Ja, ik weet wat je gaat zeggen.
Al dat vet wordt mijn dood nog.
Dat klopt.
Wat zijn we aan het doen?
Waarom geven we hier niet een grote schop tegen?
We huren een huisje aan een fjord en gaan ons lam drinken...
en naar het noorderlicht huilen.
Kon dat maar.
Kom verder. Mr Castleman gebruikt hier de lunch.
Joe, je moet opstaan.
Je wordt over 40 minuten opgehaald. -Ik kom eruit.
Je lunch is gebracht.
Hier is je reservebril.
En hier zijn je pillen. -Ga jij niet mee?
Nee, ik wil even wat tijd voor mezelf.
Wat ga je doen dan?
Weet ik niet. Misschien maak ik een stadstour.
Met zo'n stomme toeristenbus?
Voor m'n humeur is het beter dat ik dat doe. -We zouden dit toch samen doen?
Om drie uur neem je er zo eentje. Ik heb het alarm op je horloge ingesteld.
Mrs Castleman? -Nathaniel?
Ik stalk u echt niet. Maar ik heb iets voor u dat ik bij de receptie wilde afgeven.
Vond ik in de universiteitsboekhandel toen ik research deed over Joe.
Northrop House? Dat was mijn studentenflat.
Weet ik. Deze is van voor uw tijd, maar ik dacht dat u het leuk zou vinden.
Dank je, heel attent.
U bent altijd zo aardig als ik Joe probeer te paaien.
Wilt u wat van me drinken? Vlakbij is een mooi 19de-eeuws café.
Je ziet Strindberg er zo zitten pimpelen. -Ik weet niet of dat gepast is.
Totaal niet. Maar we zijn in Zweden, het is hartje winter.
En we willen geen van beiden alleen zijn met onze sombere gedachten. Toch?
Lekker. -Eigenlijk moet ik u iets opbiechten.
Ik ben gevraagd om een boek over Joe te schrijven.
Dat wilde ik vertellen, zodat u niet denkt dat ik dingen achter zijn rug om doe.
En moet dat een wetenschappelijk boek worden?
Ja en nee.
En dat betekent?
Ik ben namelijk op de hoogte van Joe z'n diverse...
misstappen.
Dat zal best, ja.
Dat is vast reuze smeuïg materiaal voor een biograaf.
Dat zou je denken. Maar eerlijk gezegd is het een tikje afgezaagd.
De meeste genieën hebben een hyperactief libido.
En dankzij al onze kloeke hagiografieën horen we dat gedrag...
charmant te vinden en door de vingers te zien.
Daar ben ik het niet mee eens. Ik vind zulk gedrag nogal stuitend.
Als je mij maar niet als slachtoffer neerzet.
Ik ben stukken interessanter.
Dat weet ik.
Ik wil geen verkeerd beeld schetsen van jullie relatie.
Dit is de kans om de dingen op een rijtje te zetten.
Je bent zo doorzichtig. Onvoorstelbaar dat ik me mee heb laten tronen.
U bent natuurlijk vrij om te gaan...
en de verdere dag rond te hangen in een tochtig museum met Scandinavische kunst.
We kunnen ook nog een heerlijk glaasje nemen.
Goedemorgen, Joseph. -Professor Chen Ling, scheikunde.
Dr. Karl Seigler, geneeskunde. En Sir Randall Meade, economie.
Aangenaam. -Insgelijks.
Mr Lagerfelt zal u zo het protocol voor morgen uit de doeken doen.
Heren, u neemt plaats...
op de stoel waar nu een briefje met uw naam ligt.
Wanneer uw medaille uitgereikt gaat worden, loopt u hierheen.
U krijgt de medaille uit handen van de koning.
Daarna buigt u driemaal om uw respect te betuigen.
Zoiets.
We beginnen met u, Mr Castleman.
Sorry, moet ik eerst buigen?
U loopt richting de koning en buigt daarna.
Neem me niet kwalijk. -Geeft niet. Daarom oefenen we dit.
Het is geen hogere wiskunde, Castleman.
Uiteraard niet.
En nu driemaal buigen.
Mag ik even... -Gaat het wel?
Jawel, maar ik wil even... -Wilt u iets hebben? Water?
Zeg het maar. -Niks aan de hand. Even pauzeren.
Kom maar.
Ik ben ongewapend.
Al dat geklik werkte op uw zenuwen. -Jij doet je werk.
Het goede nieuws is dat u de rest van de dag vrij mag nemen als u wilt.
Dat wil ik, ja.
Via welke deur kan ik het snelst ontsnappen, denk je?
Zullen we het uitproberen?
Je moest zeker stoppen van Joe? -Ja, hij wil dat ik gezond blijf.
Hier is mijn volgende fascinerende vraag:
Wat betekent deze prijs voor Joseph Castleman?
Niet mijn vraag. Van de uitgever.
In het vliegtuig zei hij het mooi: Het gaat niet om de prijs...
maar dat je de kracht vindt om een volgend boek te schrijven.
Perfect. Dank je wel.
Waar haal jij de kracht vandaan? -Om mijn bed uit te komen?
Om te schrijven. -Ik ben geen schrijver.
Volgens mij wel. Ik vond wat verhalen van jou in het universiteitsblad.
Zoals De vrouw van de hoogleraar. Prachtig.
Dank je.
Ik kon het aardig.
Nooit spijt dat je gestopt bent? -Nee, hoor.
Ik dacht niets te kunnen bereiken als vrouwelijke auteur.
Genoeg succesvolle schrijfsters toen.
Ja, maar ik had er het karakter niet voor.
Echt waar?
Ik ben heel verlegen. Ik vind het niet fijn als mensen naar me kijken.
Dan zal ik niet naar je kijken.
Moedigde Joe je wel aan om te blijven schrijven?
Maar zoals ik zei...
Ik koos ervoor om te stoppen.
Omdat hij de schrijver in de familie was.
Nathaniel, als je naar verbittering zit te vissen: dat ga je echt niet vinden.
Verdikkie.
Over verbittering gesproken: ik heb zijn ex geïnterviewd, Carol.
Hoe is het met haar?
Goed. Ze is psychiater.
Mooi zo.
En hun dochter Fanny? -Doet het goed als tandarts.
En wees gerust: Carol vergeeft het je.
Fijn om te horen.
Joe probeerde wel contact te houden, op mijn aandringen. Maar...
We zijn niet trots op dat hoofdstuk van ons leven.
Ik moest je vooral laten weten...
dat ze blij is dat jij haar van hem hebt verlost.
Graag gedaan.
Je snapt toch dat zijn vreemdgaan niets met jou te maken heeft?
Het is iets dwangmatigs. Volgens mij het gevolg...
van een diepgewortelde angst voor zijn eigen ontoereikendheid.
Meneer de therapeut.
Heb jij iemand bij wie je je hart kunt luchten?
En dat hoef ik ook niet.
Dat maakt je zo aantrekkelijk.
Dat mysterieuze.
Zit je nou met me te flirten?
Ik denk het. Waarom niet?
Je weet toch dat ik je niet vertrouw?
Mijn pillen.
Ja, voor m'n bloeddruk. Ik moet maar 's naar het hotel.
Wacht, ik geef je wat.
Waar is m'n pen?
Voor...
Voor Linea...
Met dubbel N.
Laat maar. Ik moet weg.
Komt u er alleen wel uit?
Ik heb wat van Joe's vroege werk gelezen.
Paar korte verhalen die ik in obscure literaire blaadjes heb opgeduikeld.
En ik zeg het niet graag, maar die waren niet al te best.
Beginnerswerk is zelden de moeite waard, dat weet je toch.
Maar hierin is echt niets van zijn latere stijl te herkennen.
Jouw verhaal De vrouw van de hoogleraar...
lijkt meer op een vroege Castleman dan zijn verhalen.
Logisch. Joe was heel dwingend als docent.
Oké dan.
Carol zei dat ze het heel vreemd vond...
hoeveel beter hij was gaan schrijven toen hij jou kende.
Heel grootmoedig van haar.
Met alle respect:
Volgens mij ben jij Joe Castleman onderhand spuugzat.
Zijn affaires, het jezelf wegcijferen...
en je enorme talent in dienst stellen van zijn mythe.
Ik zou denken dat je voor je kinderen orde op zaken wil stellen.
David lijkt me knap ongelukkig.
Mijn kinderen gaan jou niks aan.
Dat is waar. Sorry.
Maar volgens mij wil je toch met iemand praten.
Ik zal nooit verklappen wie mijn bron is.
Ik ben de boeman en jij blijft buiten schot, maar dan is het bekend.
Dan kun je voor jezelf gaan schrijven.
Wat een schitterend verhaal, Nathaniel.
Je zou echt fictie moeten schrijven.
Je weet me te vinden.
Ik vind het echt gewoon fijn om met je te praten.
Joanie, ben jij dat?
Waar zat je? Ik was doodongerust.
Waarom? Het is nog maar half vijf. -En pikdonker.
Je moet niet zomaar verdwijnen.
Zeur niet, ik ben gewoon even de stad in gegaan.
Wat heb je allemaal gedaan?
Wat rondgelopen, paar winkels in geweest. Hoe ging de repetitie?
Heb je gerookt? Ik ruik het.
Ik heb in een café gezeten dat blauw stond van de rook.
Heb je gedronken? -Ja, een wodka.
Overdag? -Overdag, ja.
Je kunt daar niet aankomen met een kegel.
Jij bent de ster, om mij maalt niemand. -Wat bezielt jou?
Ik heb geen behoefte aan een preek. Ik ben geen kind.
Waarom laat je nou altijd je kleren overal rondslingeren?
Wat is dat? -Ik heb wat walnoten gekocht.
Laat 's zien.
Gewoon een walnoot. -Mag ik 'm zien?
Geef op.
Geef hier. -Stel je niet zo aan.
Dus in afwezigheid van deze zatlap was jij lekkere Linnea aan het verleiden?
Er is niks gebeurd.
Doe niet of ik achterlijk ben.
Er is niks gebeurd. Ik heb het afgekapt. -Goed van je.
Goed van mij, ja. En weet je waarom?
Ik was bang dat jij zat te kniezen in een toeristenbus.
Dus ik kom terug om je hier gezelschap te houden en jij bent er niet.
Zonde, dan had jij je fotograaf wel kunnen naaien.
Dat was ik niet van plan.
Ik val niet eens op haar. Ik zat gewoon in over jou.
Ik ben geroerd.
Ik ben te oud voor dit gezeik.
Ik ben er klaar mee. Jij wint.
Bof ik even. -Bof jij even, ja.
Mama? -Susannah?
Ik ben bevallen.
Susannah is bevallen. Pak op daar.
Wanneer, schat? -Net een paar uur geleden.
Alles goed met je? -Prima.
Hij is aan het pruttelen.
Is het een jongen?
Hoe ga je hem noemen? -Max.
Op wie lijkt hij?
Je wil gewoon horen dat hij op jou lijkt.
Hou de telefoon eens bij z'n oor. -Pak eens. Pa wil iets tegen Max zeggen.
Is hij daar?
Hallo, Maxwell.
Met opa Joe hier.
Hallo, schatje. Je oma hier. Hallo, welkom.
Hij praat met ons, hoor je wel? -Je bent de mooiste jongen ter wereld.
Ik wou dat ik je nu in m'n armen kon houden.
Marks ouders zijn er. Ik moet ophangen.
Geef hem een dikke kus van ons. -Doe ik.
Ik hou van je, schat. -Dag, lieverd.
Ik ook van jou, mam. Dag, papa.
Er is toch niks mooiers?
Je kunt van ons gemodder zeggen wat je wil...
we hebben toch een prachtleven.
Je bent een begenadigd schrijver, David. Dat weet je zelf ook wel.
Bedankt, pa. Fijn om te horen.
Ik vond het een mooi verhaal. Zat goed in elkaar.
Maar?
Er is altijd een maar bij de eerste versie.
Kop op. Wil je het horen?
Ja, kom maar op.
Hoe je dat stel beschrijft, overtuigt me niet.
Die blaaskaak van een man, de in stilte verbitterde vrouw.
Dat is overbekend. Het is een cliché.
Ik denk dat je beter kunt.
Het hoort bij het proces. Het doet pijn. Dat weet ik als geen ander.
Schrijven kan een hel zijn.
Ja, schat, het is verschrikkelijk. Je hebt enorm afgezien.
Bedtijd.
Ik ga naar boven met je moeder.
Veel plezier. Maak het niet te laat.
Dag, lieverd.
Bel je zus. Ze wil dolgraag wat van je horen.
Zigaretten? -We verkopen geen sigaretten.
Neem er maar eentje.
Ik zat ze te bekijken. Zij kauwt graag op een haarlok...
en hij heeft een rare tic.
Mafketels, ja.
Wie niet?
Mijn vader doceerde aan Yale.
Hij liet me onder het eten uit de Ilias voordragen. In het Grieks.
Dat is echt gestoord.
Dat is nog niet alles. Het ergste was:
Hij verstond geen Grieks.
Wat drinken we?
De walnoot
Ik heb de nieuwe Henry Miller. Een zatlap, zuipt zichzelf het graf in.
Dus we moeten er snel bij zijn. -Ik zal 's kijken.
Vul mij even bij, schat. -Een roman van een dame.
Familiegeschiedenis over drie generaties. Briljant geschreven.
Maar een beetje zijig. -Zijig?
Alles door de ogen van een vrouw.
Is ze knap? -Mwah.
Hebben we geen slimme jonge Joodse schrijver?
Elke grote uitgever heeft er een. Waar is de onze?
Mr Bower?
Ik denk dat ik u kan helpen.
De walnoot door Joseph Castleman
Naar Harlem gelopen, vijf espresso's gedronken en anderhalf pakje opgepaft.
Je zei dat ik eerlijk moest zijn.
Dus laat horen.
Het spijt me, maar het pakt mij niet.
Hoe bedoel je? -Het komt niet tot leven.
Je bent te betrokken. Ik heb een objectieve blik nodig.
Je personages zijn van bordkarton, Joe.
Je wekt ze niet tot leven. -Dat zegt niks. Wees eens specifiek.
Nou, om te beginnen...
zijn je dialogen houterig. Ik zal een voorbeeld zoeken.
Rot op. Dit wordt dus niets. -Wat?
Alles, onze affaire, hoe je het wilt noemen.
Ik hou niet van je roman, maar wel van jou.
Hoe kun je van een flutschrijver houden?
Ik kan niet bij iemand blijven die me niet respecteert.
Ik heb respect voor je, in allerlei opzichten. -Allerlei opzichten?
Geloof je in mij als schrijver? -Het is de eerste versie maar.
Hou toch op. Het is afgelopen.
Het wordt niks met ons. Wat moet ik dan doen?
Doceren kan ik schudden, nu ik het met een van m'n studenten doe.
Ik ben niet zomaar een van je studenten. -Jij bent het grote talent.
Ga jij lekker succes hebben terwijl ik in de keuken sta.
Ik word nooit een literair succes.
Niemand zal ooit mijn boeken uitgeven, en dan nog leest geen hond ze.
Ik zit niet vol grootse ideeën zoals jij. Jij hebt iets te vertellen, ik niet.
Ga niet bij me weg. Als ik jou niet heb, heb ik niets meer.
Ik ga niet weg. -Zonder jou wil ik niet leven.
Ik ook niet zonder jou.
Maar het is verdomme zo oneerlijk.
Even rustig doen. Het komt goed.
Wat moeten we nu?
Ik weet het niet.
Eens denken.
Vind je het hopeloos? Die bagger die ik geschreven heb?
Het is geen bagger.
Het is een heel boeiend verhaal.
Met genoeg goede ideeën.
Ik zie ze erin zitten.
Ik kan zorgen dat het beter wordt.
Wil je dat?
Wat zei hij?
Hij vond het geweldig. -Willen ze het uitgeven?
Wat doe je? -Kom hier.
Wij worden uitgegeven.
Waar blijft hij toch? -Rustig nu maar.
Doe nou rustig. -Anders vertrekken we zonder hem.
Kijk, daar is hij al.
Hallo, schat. Wat zie je er chic uit.
Je bent te laat. We moeten weg.
Heb je mijn bril? -In m'n tas.
En de uitnodiging? -Niet nodig.
Je weet nooit. Wat heb jij met je strik gedaan? Kom 's.
Hoeft niet. -Laat me nou even.
Blijf stilstaan.
Wat? -Je hebt geblowd.
Niet waar. -Wel waar.
Die walm. -Doe nou rustig.
Moet je hem nou zien. Knetterstoned.
Je schaamt je zeker voor me? -Wat is dat voor rotopmerking?
Wat is er? -Ik weet het ook niet.
Ik vraag me af of ik altijd de verkeerde ouder heb aanbeden.
Waar heb je het in godsnaam over?
Waar heb je het over? Kijk dat nou, wat moeten we nu?
Ik sta hier, hoor. -Zeg dan wat tegen me.
Schreeuw niet zo. -Dat doe ik wel.
We zijn te laat. We moeten naar de limo. Hij begint mijn avond nu al te verpesten.
Is het dat?
Is het wat? -Jouw avond?
Want volgens je biograaf kan dit wel 's één grote zwendel zijn.
Welke biograaf? -Die mislukte Andy Warhol in het vliegtuig.
Nathaniel Bone? Dat is mijn biograaf niet.
Hij zat in de bar. -Wat zei hij?
Dat ik me niet moet blindstaren op vaders succes...
want er is een theorie dat jij, mijn moeder, het genie van de familie bent.
Bespottelijk. -Waarom zou hij zoiets raars verzinnen?
Hij wil mij een hak zetten.
Omdat ik z'n flutbiografie niet wil autoriseren. Doe niet zo achterlijk.
Ik ben niet achterlijk. Waarom zeg je dat?
Maar als het klopt wat hij zegt, ben ik wel knap achterlijk, hè.
Volgens mij word je paranoïde van de wiet.
Ik ben niet paranoïde.
Nathaniel Bone is een intrigant. Hij moet zoiets niet zeggen.
Jij hebt ook wat met 'm gedronken, zei hij.
Is dat zo?
Ja, het leek me niet verstandig om hem af te wimpelen.
Volgens hem heb je het toegegeven.
Dat jij pa z'n boeken schrijft.
Dat heb ik niet gezegd.
Is het wel zo?
Nee, dat doe ik niet.
Ik geloof je niet.
Ik kan je niet dwingen om me te geloven.
Je moet zelf bepalen wat je gelooft.
Het is allemaal gelogen, David.
Waarom bleef de deur altijd dicht? Waar zij zat? Toen ik klein was?
Wat bedoel je? -Jouw werkkamer.
De deur was altijd dicht en zij zat daar.
Daar zat ze proefdrukken te corrigeren.
Geloof ik niks van. Je vroeg haar wie Sylvia Fry was.
Je kent je eigen personages niet eens.
Zo is het welletjes. -Krijg de klere.
Je hebt een slaaf van haar gemaakt.
Hou op. David, doe nou rustig.
Je vader dwingt mij nergens toe. -Wat een klotezooi.
Toe nou, David.
Toe maar. Rustig maar.
Mama... -Het is al goed, jongen.
Ik weet dat je het niet makkelijk hebt.
Rust jij lekker uit. Bestel wat te eten.
Is dat een idee?
We zijn geen slechte mensen, Joan.
Die passage waarin ze zijn kleren aan het opvouwen is...
dat gaat te lang door. -Dat is met opzet, Joe.
Dat is haar verveling terwijl ze op hem wacht.
Het heeft een ritme, een opsomming van saaie alledaagsheid.
Mooi, ja.
In dat geval moet je dat nog verder uitbouwen.
Weet ik. -Mama, kijk 's.
Ik ga hem bezighouden. -Kijk 's.
Kom, knul. -Mama.
Naar beneden met hem.
Mama, ik wil je wat laten zien.
U schonk ons een omvangrijk, veelzijdig en briljant oeuvre.
Met elke nieuwe roman rekt u de grenzen van het genre op...
en schept u nieuwe vormen van proza- en vertelkunst.
Met uw stilistisch meesterschap...
schept u ook intens levensechte personages...
wier hartverscheurende levens u met gevoel en diepgang portretteert.
Beste Mr Castleman...
De menselijkheid van uw werk ontstijgt alle grenzen van klasse en geslacht.
U bent een meester van de taal...
maar vooral een meester in het schilderen van het menselijk tekort in al zijn facetten.
Mr Castleman, ik wil u namens de Zweedse Academie hartelijk feliciteren...
en u vragen de Nobelprijs te ontvangen uit handen van Zijne Majesteit de koning.
Het vlees aanbruinen in de pan. Twee kopjes water erbij...
wat ketchup, wat knoflookzout en het geheime ingrediënt:
Een eetlepel oploskoffie.
Een typisch Joods-Amerikaans recept?
Nee, een typisch voorbeeld van hoe beroerd mijn moeder kookte.
Mag ik Mr Castleman naar het podium brengen, Majesteit?
Maar natuurlijk.
Excuseer. Ik kom terug. -Heel goed. Graag.
Vertel eens over uzelf, Mrs Castleman. Heeft u een beroep?
Jawel. -Wat doet u dan?
Ik zwaai de scepter.
Dat zal mijn vrouw ook zeggen.
Koninklijke Hoogheden, dames en heren...
mag ik u voorstellen aan de winnaar van de Nobelprijs voor Literatuur:
Joseph Castleman.
Ik ben u zeer dankbaar voor de grote eer die u mij verleent.
Maar deze eer komt eigenlijk toe...
Deze eer komt iemand anders toe.
Mijn vrouw Joan.
Joan is waarlijk 'mijn beter ik'.
Dankzij haar kon ik beschikken...
over de rust zowel als het rumoer...
waaruit mijn oeuvre kon ontstaan.
Zonder haar zou ik hier zeker niet staan.
Dan zat ik thuis...
naar een lege pagina te staren...
met openhangende mond van vertwijfeling.
Mijn vrouw is mijn verstand...
mijn geweten...
en de inspiratie voor elke fatsoenlijke ingeving die ik ooit heb gehad.
Joan, je bent mijn muze, mijn grote liefde.
Mijn ziel.
En ik deel deze eer met jou.
Lieverd...
Wat doe je? -Ik ga weg.
Wat doe je nou? -Blijf jij maar. Ik moet weg.
Wacht nou even.
Geeft niet. -Sorry.
Komt u mee naar het toilet.
Ik wil naar het hotel.
Geef me uw maat, dan laat ik een jurk bezorgen.
Nee, ik heb het hier wel gezien.
Uw prijs.
Ik vind het zo vervelend dat dit gebeurd is.
Kan het wat warmer, Gustav?
En wil je ons wat privacy geven?
Naar het hotel, omkleden, terug om ons nog even te laten zien...
en dan is dit hele gezeik achter de rug.
Ik ga bij je weg.
Hoezo? -Ik kan dit niet meer.
Klets niet. Je gaat niet weg.
Doe maar niet verrast of bedroefd of geschokt, dat ben je allemaal niet.
Ik weet dat je niet wou dat ik je bedankte. Maar dacht je dat het voor de bühne was?
Het was allemaal gemeend.
Gun me dat tenminste. -Wat?
Dat ik van je hou. -God nog aan toe.
Hier, pak aan.
Wil ik niet. -Hij is van jou.
Ik moet hem niet. Jouw naam staat erop.
Ik kan hem niet aannemen. -Ik wil hem niet.
Ik wil dat kreng niet.
Wat doe je nou?
Heb je hem? -Gevonden.
Kom hier zitten waar ik je kan zien. We moeten praten.
Wil je wat drinken? -Nee, dank je.
Moet je horen.
Wat wij doen is helemaal niet verkeerd, schandalig of immoreel.
Als schrijfduo hebben we samen een mooi oeuvre gecreëerd.
Jij redigeert, meer doe je niet. Ik zit acht uur per dag aan dat bureau.
Zie je dat echt zo? Werkelijk?
Heb je daar al die jaren zitten koken van woede?
Al die jaren dat ik je schouders masseerde, thee zette, kookte?
Op de kinderen paste zodat jij ongestoord kon werken?
Dacht je dat ik daar niet af en toe kapot aan ging?
Dat jij het grote talent was?
Denk je dat ik ook maar een beetje trots op mezelf kan zijn?
Maar heb ik ooit gezegd: Ik ga bij je weg?
Nee, jij ging vreemd.
En had er verdomme altijd spijt van.
Ja, lag je in mijn schoot te janken om vergeving.
En ik vergaf je, want jij wist me wijs te maken dat mijn talent je ertoe dreef.
En als ik te kwaad of te gekwetst was om te schrijven...
masseerde jij m'n schouders en zei: Gebruik het.
Dat heb ik nooit gezegd. -Nou en of.
En het werkte. De critici vraten het: Sylvia Fry die de tranen uit haar jurk boent.
'Weer een meesterwerk van Castleman.'
Je borst zwol op als je zoiets voorlas.
En ik stond niet stil bij wat het voor de kinderen betekende.
Nee, ik dacht: Hoe kan ik dat gedrag in woorden vangen?
En dat deed ik dan. Hier.
Hier. Weer zo'n meesterwerk van Castleman.
En deze schreef ik toen je het gedaan had met... Wie ook weer?
O ja, de derde kinderjuf. -Dit had niks met de kinderjuf te maken.
Het is ervan doordrenkt. -Dit zijn mijn verhalen.
Mijn cultuur, mijn familie, mijn ideeën.
Mijn woorden, mijn verdriet, mijn uren alleen in die kamer...
om jouw wangedrag om te smeden tot literaire juweeltjes.
Wanneer had jij ooit een goed idee?
Een verwend studentje, meer was je niet.
Je enige goede verhaal ging over Carol. Dat had je toen al uit mijn leven gejat.
Je moet je schamen.
Je ging maar wat graag hokken met de grote boze Jood.
Fijn je ouders van streek maken.
Zo kreeg je het literaire leven en toch ook een huis aan zee.
Je had je mooie kleren en leuke reisjes...
zonder met zo'n lul van een zakenman te hoeven trouwen. Je had het allemaal.
Je mag het terug hebben. Ik hoef het niet.
Wat doe je?
Ik slaap in Davids kamer. En thuis ga ik een advocaat bellen.
Doe niet zo belachelijk. We hebben kinderen. Een kleinzoon.
Oude vrienden die nu een voor een het loodje gaan leggen.
Wat wil je doen? Alleen gaan wonen en jezelf dapper voelen?
Loop niet weg. -Raak me niet aan.
Niet aanraken?
We moeten dit uitpraten.
Ik breng het niet meer op.
Ik kan het niet meer aan. De vernedering.
Je jas en je pillen klaarleggen, de kruimels uit je baard vegen...
en met de vrouwtjes babbelen over shoppen...
terwijl jij al die hielenlikkers daar vertelt...
dat je vrouw niet schrijft.
Jouw vrouw. Die net de Nobelprijs heeft gewonnen.
Als ik zo'n harteloze en talentloze klootzak ben...
waarom ben je dan met me getrouwd?
Nee, dat wil ik echt wel 's weten.
Ik weet het niet.
Ik kan niet meer nadenken.
Ik wil deze jurk uit.
Kom hier. Stil maar.
Wat krijgen we...
Wat is er?
O god, ga liggen.
Ga liggen.
Ik bel hulp.
Hier de executive suite. Mijn man heeft een hartaanval.
Stuur iemand, ja. Zo snel mogelijk.
Rustig maar, schat.
Zorg dat je langzaam blijft ademhalen.
Het gaat wel. -Het komt goed.
Er komt al iemand aan.
Hou je van me?
Ja, ik hou van je.
Ik hou heel veel van je.
Zo goed als jij kunt liegen.
Hoe weet ik ooit of het waar is?
Blijf erbij, Joe. Kijk me aan.
Bij blijven. Hou vol, Joe.
Hou vol.
Laat me niet alleen, Joe.
Wilt u nog een glas? -Nee, bedankt.
Ik werkte ook in het vliegtuig op uw heenreis.
Weet ik nog.
Mijn oprechte deelneming.
Dank je.
Ik zie heel veel stellen op reis.
En u en uw man... Ik wou alleen zeggen dat ik kon zien...
dat u een heel innige relatie had.
Waaraan?
Iets in de manier waarop u met elkaar omging.
Nathaniel Bone wil u spreken.
Zal ik zeggen dat u slaapt?
Nee, dat hoeft niet.
Ik weet niet wat ik moet zeggen.
Ik ben met stomheid geslagen.
Hoe gaat het? -We zijn nog in shock.
Dat is iedereen, denk ik.
Het moet nog bezinken.
Waar we het laatst over hadden...
Ik wil zeggen dat wat jij insinueerde niet klopt.
En als je Joe gaat zwartmaken, sleep ik je voor de rechter.
Succes. Het wordt vast een mooi boek.
Heb je dat gehoord?
Als we thuis zijn, roep ik je zus erbij...
en dan zal ik jullie alles vertellen.
Oké, ma.
vertaling: Jolijn Tevel & Frank Lekens